Jeftinija proizvodnja mesa i mleka – kako ?

Jeftinija proizvodnja mesa i mleka – Pravilo za veću dobit je jeftinija proizvodnja hrane za tov. Stalna je borba sa cenama mesa i mleka i novim načinima da smanjimo troškove njihove proizvodnje. Smanjenje kupovnih mogućnosti potrošača, konkurencija iz inostranstva, često nelojalna (uvoz po damping cenama, uvoznički lobi) primoravaju domaće proizvođače da nađu načina da cena koštanja mesa i mleka bude što niža.

Predloge kako to postići nudi vam sledeči tekst autora dipl. inž. Nerandžić Ljiljane, PSSS Srbije.

U stočarskoj proizvodnji troškovi ishrane u ukupnim troškovima stočarske proizvodnje su izuzetno visoki. U zavisnosti od vrsta, odnosno kategorija stoke i koncepta ishrane, ti troškovi se kreću od 50-80%. Zato u kompleksu mera intenziviranja stočarske proizvodnje, posebno govedarska rešenja se traže u pojeftinjenju troškova proizvodnje i čuvanju krmnih biljaka i njihovoj proizvodnji na sopstvenom gazdinstvu. Proizvodnjom krme na savremeniji način kako jednogodišnjih tako i višegodišnjih vrsta i gajenjem međuuseva i njihovim korišćenjem u ishrani, učešće troškova ishrane opada. Smanjujući troškove ishrane, snižavamo cenu koštanja po kilogramu prirasta i ostvarujemo povoljniji finansijski rezultat, odnosno veću zaradu.

Jeftinija proizvodnja  

Kod nas u setvenoj strukturi kukuruz zauzima najveće površine, i kao ugljeno hidratno hranivo visoke energetske vrednosti čini osnovu obroka u ishrani domaćih životinja, i samim tim predstavlja najvažnije energetsko hranivo. Međutim, opšti potencijal kukuruza kod nas je nedovoljno iskorišćen. S jedne strane zbog niskih prosečnih prinosa koji su uslovljeni: neadekvatnim i nedovoljnim đubrenjem, neodgovarajućim sklopom biljaka, lošim izborom hibrida, malom primenom navodnjavanja i velike zakorovljenosti useva.

Druga grupa uzroka od bitnog značaja za efikasnost iskorišćavanja kukuruza i ostalih žita u ishrani domaćih životinja je raspoloživi obim proteinskih hraniva potreban za nutritivno oplemenjivanje kukuruza da bi njegova energija došla do maksimalnog izražaja u proizvodnji stočarskih proizvoda. Potrebna količina proteina se zato nužno mora unositi kao gradivna komponenta za izgradnju tkiva, jer u suprotnom energetski i proteinski neizbalansiran obrok vodi rasipanju energije a to znači povećan utrošak hrane po jedinici proizvodnje. Pošto je kukuruz najčešće osnovna hrana, to znači povećan utrošak kukuruza po jedinici proizvodnje – najčešće praćen slabijim kvalitetom proizvoda. Posmatrano zajedno oba faktora (neadekvatna agrotehnika i loša primena) utiču da po jednom uslovnom grlu dolazi znatno više obradive površine nego što je to potrebno.

Kad je u pitanju govedarska proizvodnja problem se može ublažiti kvalitetnom kabastom hranom, koja je pripremljena od leguminoznih biljaka bogatih proteinima (lucerka, crvena detelina, žuti zvezdan, soja, grašak, grahorica itd.).

Nerandžić Ljiljana dipl. inž.